RSS

Category Archives: RandomActOfWriting – Telugu

అందమైన ప్రేమ కథ!

పచ్చటి కొబ్బరి చెట్లు యుద్ధ సైనికుల్లా
ఒకేవైపు తిరిగి చల్లగా వీస్తున్నాయి
ఎత్తైన కొండ ఆ పక్కన ఇంతింతై వటుడింతై
గగనాన్ని అందుకొందామని పెరిగిన ఎత్తైన కొండలు
దానిపై విడవని స్నేహితుల్లా ఏపుగా పెరిగిన చెట్లు

సూరీడు గట్టిగా కాయలని పంతం పట్టినా
వట్టి మూగెండ తో సర్దుకుపోతున్న పొద్దులు
కనుచూపు మేరలో తరంగమధనం చేస్తున్న ఛాయా చిత్రాలు
దూరతీరంలో రాజ నౌకల కిరీట ధూమంతో రాకలు

అలల కెరటాలు మేమూ సై అంటూ
ఉవ్వెత్తున ఎగసి పడుతున్నాయి
అక్కడ మెత్తటి మెరక మట్టిలో కూర్చున్న నా మీద
ఆ నీటి తుంపరలు కస్తూరీ గంధపు అత్తరులా చిలకరిస్తున్నాయి

భూమ్యాకాశాలు కలిసిన చోట నా కనులు ఆగిపోయినై
ఆస్వాదిద్దామని కనులు మూసిన నన్ను
ఒక కొంటె అల గట్టిగా కౌగిలించుకుని మేల్కొలిపింది
క్షణం పాటు ఉక్కిరి బిక్కిరి తేరుకుని చూస్తే
తడిసిన నేను, నా ముందు బుడ్డి సీసా, అందులో స్వస్తిముఖం

అంతులేని కుతూహలంతో తెరిచి చూస్తే
అందమైన అక్షరాలు నన్ను కట్టిపడేశాయి
“నిను చూసిన అరక్షణం మరిచిపోయా నా గత జీవితం
నువు లేని ముసలితనం గడపలేను నా శేష జీవితం
మనం కలిసి లేని గడియలు వెన్నెల లేని ఆకాశం
నీ అవును, నాకు ఆనందం
నీ విరహం, కాలంతో చెలగాటం
నువ్వు నువ్వుగా నా అడుగుల్లోకి రా
కలిసి నడుద్దాం, చరిత్ర రాసేద్దాం!”

ముసి ముసిగా నవ్వుకుని నా చెలివైపు నడుస్తున్న
నా ప్రేమ కథని చరిత్ర పుటల్లోకి ఎక్కించడానికి వెడుతున్న!

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on January 6, 2018 in RandomActOfWriting - Telugu

 

నావ!

నావలో నువ్వూ నేను
ఒకవైపు నువ్వూ నీ సిగ్గు
మరోవైపు నేనూ నా ఓర చూపు
ప్రేమ అనే తెడ్డుతో
స్నేహామనే నీటిలో
పడవను నడుపుతుంటే

ముందుకెళ్తే పెళ్ళికి సంకేతం
వెనక్కెళితే ప్రాణ స్నేహానికి చిహ్నం
అటు ఇటు ఎటు చూసినా
నీతో ఎడబాటు అసంభవం !

 
Leave a comment

Posted by on January 6, 2018 in RandomActOfWriting - Telugu

 

అనాధ

చల్లని గాలిలో ఆకులు పైకి లేస్తున్నాయి
పెదవులు వణుకుతూ
వెచ్చని కౌగిలింత కోసం ఆరాట పడుతున్నాయి

అవి శరదృతు పండుటాకులు అనుకునేరు
ఎంగిలి పడ్డ విస్తరాకులు
మేమున్నామంటూ ఒక్కసారిగా
గొంగళిగా మారిన దొన్నెలు

నీ మెత్తని చీర దోపుల తొట్టెలలో ఉండాల్సిన నేను
ఈ చెత్త కుప్ప తొట్టిలో ఏంచేస్తున్నానమ్మా ?
మొరిగే నాలుగు కాళ్ళు నా చుట్టూరా తిగురుతున్నాయి
వాటిని చూసి ఏడిచే నన్ను చూసి, నా ఏడుపే ఎక్కి ఎక్కి ఏడుస్తుంది

ఆకులకి కుక్కలు బెదిరే కాలం సుదూరం
ఆకలికి ఏదైనా ససేమిరా అనడం కలికాలం
ఇంతలో దైవ చొరబాటు
నా తలపై తామర పత్రము

గారాబు చేస్తే గారెలిచ్చే వాళ్ళు లేరు
అడుగులు వేస్తె అరిసెలు పంచె వాళ్ళు లేరు
పాల పళ్ళు వస్తే పాయసం వండే వాళ్ళూ లేరు

మొదటి మాట ఏమనాలో తెలియని తికమక
అ .. అ .. అంటూ అంబలి అన్నానట
కడుపు కాలితే గుండె కదలదట
అందుకేనేమో గుండె లేని నా వాళ్ళు నాకు గూడు లేకుండా చేశారు

ఎదుగుతున్న నాకు
మట్టితోటే ఆటలు
సద్దన్నమే నా సుఖము
నాలాంటి వాళ్ళే నాకు స్నేహితులు
నా మనుగడంటేనే నాకు అమితానందం

అసలు అమ్మంటే ఎలా ఉంటది, బొమ్మలు నాన్న తెస్తే ఎలా ఉంటది, సాయంకాలం మేంముగ్గురం గుడికెళ్తే దేవుడు ఎలా స్పందిస్తాడు, నుదుటి పై ముద్దు పెట్టి బడికి పంపితే ఎలా ఉంటది?

ఇవన్నీ ఒకప్పుడు ఆశలు
ఇప్పుడు వాస్తవాలు

అనురాగం కోసం ఎదురు చూసిన క్షణాలు
ఆఖరికి పూయించాయి నా ముఖంలో పక పక నవ్వులు
అనాధ అని లోకువనుకున్నారేమో
నా కైదండను చూపిస్తా
నా గొంతు విశ్వమంతా వినిపిస్తా
నా సత్తా చాటుతా

నా మటుకు కనిపించే వాళ్ళే నాన్న అమ్మ
కనీ పారేసిన వాళ్ళని ఏమనాలమ్మా ?!?!

 
Leave a comment

Posted by on December 30, 2017 in RandomActOfWriting - Telugu

 

నీరు!

నీరెండలో నడుస్తుంటే
నీడ నా వెంటే వున్నది
నన్నంటుకునే నడుస్తున్నది
నాలో తెలీని భద్రం
అంతలోనే తలపుల అభద్రతాభావం

నడినెత్తిన కడవనెత్తి
కళ్ళెర్ర జేస్తున్న యిసుకలో నడుస్తుంటే
నీడేమ్ ఖర్మ, నా దేహమే
నా వెంట ఉండనంటున్నది
ఉప్పు గట్టిన పొర (Sweat) కాస్తా గాలితో నేస్తామంటున్నది

ఎర్రటి ఎండకి
పాదాలు నిప్పు కణికలైతుంటే
ఇసుక దిన్నెలు ఆవురావురు మంటున్నై
నా చెమటలు వాటి దాహం తీరుస్తున్నై

ఆరేడు మైళ్ళ ఆశాజనక నడక
ఉట్టి నింపుకుని ఆస్తానా లేదా ఉట్టి చేతులతో ఒస్తానా
అన్న కలవరపు నీరస నడక

తడవ తడవకీ దొరికే సారా కాదు
కడవ కడవకి మాట్టాడుకునే గుర్తుంచుకునే మంచి బంధమూ లేదు

ఆబగా నడిచి యాభై అడుగుల గుంత తవ్వి
నల్ల కుండలో నీళ్లు నింపుతుంటే, కళ్ళల్లో నీళ్లు
కుండ నిండినందుకా ఇల్లు ఉద్దరించినందుకా
తెల్వక సతమతమైతి

అసలే నల్ల కాగు
అందులో ఇమిడిపోయిన నీళ్లు
లేవనెత్తితే గాని బరువు తెల్వదు
పిల్లగాళ్ళు నీళ్లు తాగితే గాని
నా మనసుల బరువు దిగదు

కన్నీటితో దాహం తీరితే జనం కష్టాలనే కోరుకోరా
తన మన బేధం లేకుండా అందరి మనసులు నొప్పియించరా

 

నీటి విలువ దాహానికి తెలుసు
దాహం అక్కర దారికి తెలుసు
ప్రతి నీటి చుక్క విలువ అమూల్యం
ప్రతి రోజూ తప్పదు ఈ దుర్భర సాహసం !

 

 
Leave a comment

Posted by on November 26, 2017 in RandomActOfWriting - Telugu

 

నా చెలి!

సంజె పొద్దు పూసింది
ముద్ద మందార రంగులో

నా చెలి చెక్కిలి మురిసింది
పండు నేరేడు ఎరుపుతో

నా చెలి వయ్యారంగా నడిచింది
లేత మొక్కళి పాదారవిందాలతో

తన వాలు కనుల చూపుతో
నా చెలి జగత్తును సమ్మోహించింది

శ్వేత వర్ణ పరికిణి
గరిచిప్పల కంఠసరి
చిలకపచ్చ మురుగులు
మేలు జాతి రత్న కుండలాలు
నవలోహ వడ్డాణము
శోభించెను ఆమె రూపు పై
సన్నని లే-సూర్యోదయ రేఖలా

అప్పుడే రాలి పడిన పారిజాత పూవుల
అరుదైన సింధూర చందన పరిమళం
ఆమె ఆవరణం

పగటి పూట చంద్రుడు నిండు మబ్బులతో
రాత్రి నీడ సూర్యుడు మినుకు తారలతో
రాజ్యమేలరా తన గల గల మాటలతో

వడి వడిగా నా చెలి నా వైపు పరిగెత్తుకొస్తుంటే
నా గుండె జారి ఆమె శ్వాస అవ్వదా
పోయే నా ప్రాణానికి ఆమె రూపు ప్రాణమివ్వదా!

 
Leave a comment

Posted by on November 15, 2017 in RandomActOfWriting - Telugu

 

గోస (ఘోష)

చింత చెట్టు నీడలో
నవ్వారు మంచెం పై ఉసూరుమని కూసోని
నా నీడని నేనే చూస్తుంటే

చెట్టు కొమ్మలు, వాటిపై అప్పుడే పుట్టిన లేరేకులు
పూకిరీటంలా నా తలచుట్టూ కోలాటమాడబట్టే

నా గుడిసెకి నేనే రాజు
నా పొలానికి నేనే మంత్రి
కానీ అజమాయిషీ చెలాయించే రాణి మాత్రం వాన తల్లి

వానమ్మా అనాలి గాని వానయ్య (వరుణుడు) అంటారేంది!
అమ్మకే గదా ఆకలి తెలిసేది
అమ్మకే గదా గుండె జారేది
గుక్కెడు గింజలు పండాలంటే అమ్మే కదా కరుణించాలి

గడ్డు ఎండాకాలంలో వచ్చే వాన
మట్టి లోంచి వచ్చే వాసన
అప్పుడే చిలికిన మజ్జిగలోంచి వచ్చిన వెన్న లాంటి సువాసన
ఇసక రేణువు, వాన జల్లుల ప్రేమ వర్ణన
అపుడే మొలకెత్తిన పిలక చెట్టు గోల డూ డూ బసవన్న

రుతువులు ఆరు
కాలాలు మూడు
మనిషి ఒకడు

కాలానికి అనుగుణంగా మనిషి మారితే అది మనుగడ
అనుభవాలకు అనుగుణంగా మనిషి మారితే అది వింత పోకడ

సమాజం విపరీతం
గుండె సున్నితం
మెదడు విషం కన్నా విపరీతం

అన్ని తట్టుకుని బతికి బట్టకట్టినోడు నిలబడి ఊరేగుతడు
లేనోడు, పాడే మీద పండుకుని ఊరేగుతడు !

 

 
Leave a comment

Posted by on November 7, 2017 in RandomActOfWriting - Telugu

 

రైతన్న!

పొద్దుగాల లేశి
సద్దెన్నం బుక్కీ
చెర్నాకోల తీస్కొని
రంగనెంట పొలం పోతి

గప్పుడే అచ్చినవా అని నవ్విన సూరీడు
జర్రంత సేపు కాంగనే ఈపు కాలేటట్టు చేసిండు
ఎండ ఎర్రగా చేద్దామన్నా నా పెయ్యి నల్లగానే మెరుస్తది
ఈడ ఆడ్ని ఓడించినన్న గర్వము నా తెల్ల పల్లల్ల కానోస్తది

రంగడి గొంతు మీది గజ్జెలు గల్ గల్ మంటే
నాకు పొలం దున్న నీకి ఊపు ఒస్తది
పొద్దుమీకే వరకు కాయ కష్టం జేస్తే
అయిదేల్లు నోట్లకి పోతయ్ అన్న సత్తా ఒస్తది

పంట పండే దాకా గుబులు
పండిన పొలం దలారీల పంచినాక
మిగిలింది అప్పులోల్లకి ఇచ్చినాక
కడమది నాకు నా పిల్లలకి

పంట నష్టపోతే అప్పులోల్లకి కడుపుమంట
పంట మంచిగొస్తే పెద్ద సారొల్లకు కాసులపంట
దినం రాత్రి కష్టపడే మా రైతుల బతుకులు మాత్రం

సేరు బియ్యం
సవ్వాసేరు ఆకలి

అరసేరు గంజి
ఆరుగురు పిల్లల అరమోము!  ~ Savvy

 
Leave a comment

Posted by on August 19, 2017 in RandomActOfWriting - Telugu